Urbanisatie & Stadscultuur

Ed Taverne

Dit moet U doen….Open Brief

London Housing Crisis Danny Dorling

Dit moet U doen om de huizencrisis in London aan te pakken, Sadiq Khan!

London heeft, volgens de sociaal geograaf Dannny Dorling, de macht om een eind te maken aan de uitzichtloze situatie van zowel kopers als huurders van woningen – en de rest van het Verenigd Koninkrijk zou daarvan kunnen profiteren. Maar dan zal hij er als nieuwe burgemeester ook echt voor moeten gaan!

‘Direct na zijn verkiezing tot nieuwe burgemeester van London, vatte Sadiq Khan zijn programma voor de hoofdstad samen met de boodschap: ‘ de aanpak van de huizencrisis is voor mij op dit moment prioriteit nummer één’. Voor al diegenen onder ons die als kiezer hierop hadden ingezet, was dit goed nieuws. Minder hoopvol echter was, wat Khan  vervolgens daar aan toevoegde, namelijk dat hij van plan was om een top te beleggen met locale autoriteiten, woningcorporaties en vastgoedontwikkelaars. Ik denk namelijk dat hij veel meer kan doen dan dat. Er zijn al genoeg vergaderingen en topberaden geweest.

Het is tijd voor actie en, als het even kan, om als burgemeester van London de overheid aan te spreken over een crisis die ze zelf (mede) heeft veroorzaakt.

De woningcrisis in de UK is dermate uitzichtloos dat de belangrijkste oorzaak waarom mensen dakloos worden gelegen is in het feit dat ze niet meer in staat zijn om de woekerhuren van de geprivatiseerde, sociale huursector te betalen. In februari 2016 beschreef de Financial Times de ‘ help-to-buy’ regeling als een ‘’help-to-cry’, en noemde het een van de meest perverse maatregelen die ooit in het kader van overheidspolitiek is genomen. Er zijn tekenen dat het kraken van panden weer in opkomst is, ondanks het wettelijk verbod (2012). Maar wanneer de enige uitweg die mensen hebben gecriminaliseerd wordt, verliest de wet haar maatschappelijke legitimatie.

Bijna vier van de vijf Britten zegt dat ze op een of andere manier zijn getroffen door de huizencrisis.

Ik zou U kunnen choqueren met de laatste cijfers over daklozen op straat, over de dood van ouderen die hun slecht geïsoleerde woningen niet meer kunnen verwarmen, over wurg- en opeethypotheken, het overleven in keten en loodsen, over drie gezinnen in één flat, – maar ik ben bang dat U daar intussen wel immuun voor bent geworden. We hebben geen behoefte aan nog meer informatie over de ernst van de crisis. We moeten aan de slag, vooral in London. Dat zou een direct effect kunnen hebben op de woningmarkt in zuidoost London en, vervolgens, op die in heel het Verenigd Koninkrijk. De vraag is dus: hoe zou de nieuwer burgemeester te werk moeten gaan bij de aanpak van dit probleem?

Khan zou moeten beginnen met uit te leggen dat de woningcrisis in London niets te maken heeft met migratie, maar uitsluitend en alleen met de organisatie van de Engelse woningmarkt en de beleidsmatige aspecten rond het wonen. Met wetgeving die verhuurders toestaat om van huurders exorbitante huurprijzen te vragen voor kwalitatief slechte woningen. En die anderen aanmoedigt om met hoge huur- en koopprijzen woonruimte onttrekken en zo leegstand te bevorderen, zelfs of juist in het hart van de hoofdstad. London heeft dringend behoefte aan de  huurregulering in de private sector. Dat ligt wellicht buiten de wettelijke competentie van de burgemeester maar niets hoeft hem ervan te weerhouden om ook in de UK campagne te voeren voor een maximale huurstijging (huurplafond) zoals recent in Berlijn van kracht is geworden.

London Housing Crisis

Een paar  weken geleden publiceerde de London Fairness Commission (LFC) – een onafhankelijke denktank voor een beter en eerlijk London –  de resultaten van een steekproef onder Londonaren – inclusief het bedrijfsleven – over zaken waar ze het allemaal  over eens waren. Daar rolde voor de burgemeester de aanbeveling uit om betaalbare huren te definiëren op 30% i.p.v. 80 % van het inkomen van een gemiddeld huishouden en, vervolgens, om de maatregel  ‘recht-op-koop’ binnen London voor de periode van vijf jaar op te schorten waardoor het aanbod van sociale huisvesting weer kan groeien. De nieuwe burgemeester zou, in naam van alle Londonaren, voor deze aanbevelingen moeten gaan lobbyen tot in de hoogste instanties.  Ook zou hij zijn eigen, bijzondere huisvestingsfonds kunnen aanspreken voor de realisatie van meer en vooral kwalitatief betere, sociale huurwoningen.

 Verder adviseert de commissie de nieuwe burgemeester om bij de centrale overheid te  gaan lobbyen voor huurcontracten met een langere looptijd, waardoor er meer stabiliteit komt op de private huurmarkt. En er zijn suggesties gedaan voor een verplichte registratie van huiseigenaren – zoals intussen in verschillende deelgemeenten van London gebruikelijk – en voor het inventariseren  van de kwaliteitsnormen in de private huursector om vervolgens te kunnen vaststellen hoe die in de praktijk krachtiger en vooral effectiever kunnen worden afgedwongen. Bovendien moeten de (administratie)kosten van huurbemiddelaars moeten worden gereduceerd of in ieder geval door de overheid worden gecontroleerd, zoals intussen in Schotland gemeengoed is.

London Hounslow Council H

De nieuwe burgemeester zou zich sterk moeten maken voor een decentralisatie van bevoegdheden, waardoor hij grondbezitters in London die niet binnen de termijn van drie jaar aan hun bouwverplichting voldoen, extra kan belasten. Ook zou hij de centrale overheid moeten overreden om steunfondsen en subsidieregelingen te reactiveren die locale overheden in staat stellen om leegstand aan te pakken en, zo nodig, over te gaan tot gedwongen onteigening en aankoop. Tenslotte zou hij zich sterk moeten maken voor een nieuw gemeentelijk systeem van onroerendgoedbelasting dat recht doet aan de werkelijke waarde van woningen.

Al vanaf 2009 heeft de regering – eerst Labour, toen de coalitie en nu de Conservatieven – de woningmarkt in London verstoord door een serie budgettaire maatregelen. In eerste instantie bedoeld om de vrije val van de huizenprijzen – zoals in Portugal, Spanje en IJsland-  af te wenden. Maar vervolgens werd duidelijk dat het uiteindelijk ging om de prijzen zo veel mogelijk omhoog te  drijven. De vorige burgemeester van London, Boris Johnson, had er geen behoefte aan om huren en prijzen te stabiliseren: hoe meer miljardairs binnen kwamen des te beter, zelfs degenen die blind kopen en er vervolgens niet of zelden verblijven, waren welkom.

London St George Tower

De meerderheid van de bewoners van London vindt dat ze te veel huur betaalt en te hoge hypotheekrente. Elk jaar wordt deze groep groter en velen trekken weg uit de hoofdstad. London heeft nu de kans om van koers te veranderen, tenminste zo lang Khan zich aan zijn verkiezingsbelofte houdt en geen dag van zijn ambtstermijn voorbij laat gaan, zonder zich niet met de woningkwestie te hebben bezig gehouden.

Deze tekst verscheen daags na de verkiezing van Sadiq Khan tot nieuwe burgemeester van London in The Guardian; voor de originele versie ga naar:

http://www.theguardian.com/commentisfree/2016/may/10/how-to-fix-housing-crisis-sadiq-khan-london

voor de website van de London Faireness Commission, ga naar:

http://londonfairnesscommission.co.uk/

Lees over de eerste maatregelen van Khan als regerend burgemeester:

Sadiq Khan attacks empty luxury flats, but his housing policies are also void

zie ook Open Letter: Please Stop the Mass Millennial Exodus from London:

http://www.huffingtonpost.co.uk/elizabeth-sharma/sadiq-khan-london-millenials_b_10452646.html

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 30 mei 2016 door in Stadsgeschiedenis.
%d bloggers liken dit: