Urbanisatie & Stadscultuur

Ed Taverne

Dit is London (2)

‘ The People vs. the Academics’

London Ben Judah

 

 Review : Ben Judah, This is London. Life and Death in the World City, London: Picador 2016

The Face of Britain Today

Ben Judah’s boek over het nieuwe London dat vanuit de buitenste ringzones, het historische, politieke en financiële hart van het ‘vertrouwde’  London, zowel fysiek in stand houdt als dreigt te vernietigen, komt uiteraard niet uit de lucht vallen. Het sluit aan op het toenemend onbehagen binnen de Engelse samenleving over de zichtbare effecten – met name in de grote steden –  van de klassenstructuur en sociale ongelijkheid, van de verregaande privatisering (en commercialisering) van de binnensteden en de afbraak van de publieke sector maar vooral  van het gebrek aan betaalbare woningen, als gevolg van  recente overheidsmaatregelen  op gebied van grondpolitiek, onteigening, belastingen en huur- en koopwoningmarkt.

Ter geruststelling: al deze onderwerpen worden door Ben Judah niet academisch geanalyseerd. Zijn boek is geen essay of wetenschappelijke verhandeling, maar een verzameling schokkende en hartbrekende verhalen van en over migranten die als schoonmaker, bouwvakker, dienstmeisje, onderwijzer, dakloze of huisjesmelker bezig zijn hun weg te vinden in twee strikt onderscheiden steden met dezelfde naam. Maar de uitspraken die Ben Judah uit hun mond optekent – over taal- en leerachterstand, discriminatie, levensverwachtingen, het onzichtbaar worden van de blanke Britse bevolking, de activiteiten in de prostitutie, criminaliteit, drugsgebruik etc. – worden wel ’gecheckt’ door een selecte lijst met links naar internetsites met relevante, statistische data van zowel overheden, media (BBC) als professionele onderzoeksinstellingen.

London Map of L Burroughs

Maar daar is ook alles mee gezegd. Het ontbreken van iedere vorm van inleiding,  verantwoording en wegbewijzering, versterkt weliswaar het reportage-karakter van het boek – van Ben Judah als verslaggever van een stad in oorlog – maar leidt bij het lezen soms ook tot frustratie.  Zonder enige voorkennis van de Britse migratiepolitiek, de woningcrisis en met name ook van London als gulzige ‘ offshore zone’ waar superrijken uit de hele wereld hun kapitaal naartoe sluizen en in razend tempo de woningmarkt leeg kopen, lukt het de lezer niet altijd om de individuele verhalen te associëren met de feitelijkheid van een stad met ‘ twee gezichten’.

London Offshore zone

Suburbanisering van de armoede

Het bezwaar van een eenzijdige, subjectieve of willekeurige voorstelling van het ‘ nieuwe’ London in wording, is echter inherent aan de door Ben Judah gekozen, etnografische benadering. Zijn speurtocht naar het leven in London als metropool van arme en rijke migranten, begint en eindigt bij anonieme informanten die hij thuis, op straat, in de bus, club of café ontmoet. Zij lijken vooral te zijn geselecteerd met het oog op hun land van herkomst en geografische spreiding van de locaties waar zij als migranten leven en van waaruit ze opereren. Met als resultaat dat, naarmate de (elektronische) notitieboekjes dichtlopen met interviews, observaties en uitspraken, Ben Judah geleidelijk een patroon begint te herkennen. Welke dat is en hoe het eruit ziet, laat hij in het midden waardoor hij de lezer genadeloos confronteert met dezelfde sensaties van ongeduld, verwarring en verbijstering die hijzelf bij het opschrijven moet hebben gevoeld.

Want wat moet je met al die beweringen van de vele, in de buitenwijken van London gestrande, migranten? Een enkele keer leidt het ongeloof van de lezer tot een productieve vorm van nieuwsgierigheid. Een voorbeeld. Ergens schrijft Ben Judah: ‘Honderden keren heb ik tijdens straatinterviews op allerlei plaatsen in Zuid London het verhaal gehoord van mensen die denken dat de overheid de arme, zwarte bevolking uit het centrum wil verdrijven  en dat dat de manier is waarop armoede over de stad wordt verdeeld’(86). Die emotionele ervaring staat naast – beter nog: gaat schuil achter – de harde statistische cijfers van een recent rapport van het Centre for London waaruit blijkt dat het vooral de explosief stijgende woonkosten zijn die zorgen voor wat besmuikt de ‘suburbanisering van de armoede’  wordt genoemd. Dat zijn twee waarheden over armoede in London die elkaar niet tegenspreken of uitsluiten maar juist versterken. En het is de bijzondere kwaliteit van Ben Judah’s gebundelde reportages dat hij de lezer dwingt om zelf achter die waarheid te komen.

Voor het hele Centre for London rapport, ga naar: http://centreforlondon.org/publication/housing-and-inequality/

 

Ground Control

Anna Minton ground-control.jpg

Ben Judah’s aanpak van participerend etnografisch stadsonderzoek is een kritisch statement in het Britse debat over de sociale betekenis van sociaal-wetenschappelijk onderzoek. Wat is de maatschappelijke waarde van de stroom van rapporten, brochures en vooral wetenschappelijke publicaties over de huizencrisis, integratie c.q. segregatie, de witte vlucht, de vastgoedmarkt, sociale ongelijkheid etc., als de uitkomsten en conclusies in toenemende mate haaks blijken te staan op de dagelijkse ervaringen  van mensen op de grond? Kort geleden verscheen in Integration Hub – een wetenschappelijk online platvorm over integratie en segregatie in de UK waar o.a. ook Ben Judah aan meewerkt – een blog over de verschillen in beoordeling van de integratie van migranten in de Engelse samenleving. Hierin werd verslag gedaan van een diepteonderzoek naar de perceptie van het publiek van de factoren die een geslaagde integratie in de weg zouden staan. En wat blijkt? Terwijl academici steevast focussen op structurele obstakels die vooral te maken hebben met de opstelling en cultuur van het gastland (discriminatie, middelen, armoede), wijst het Engelse publiek massaal op de persoonsgebonden bagage en eigenschappen van de migrant zelf, zoals taalbeheersing, gemeenschappelijke normen en waarden en recht op uitkering. Kort samengevat: terwijl de geleerde deskundigen het integratieproces vooral zien als een tweerichtingsverkeer – een traject van wederkerige aanpassing – vinden de Britten – het Britse publiek, de media en ook de politiek – dat migranten zelf verantwoordelijk zijn voor hun al dan niet geslaagde integratie in de Britse samenleving. En dat overheid en bedrijfsleven daar slechts op afstand aansprakelijk voor zijn. De onderzoekers vragen zich tenslotte af of zij een dergelijk publiek narratief rond de integratie van migranten op normatieve gronden moeten afwijzen en vervolgens een andere draai zouden moeten geven. Zij denken – gelukkig – van niet maar stellen voor het academisch debat zelf over migranten te nuanceren en te verrijken met inzichten, ervaringen en observaties die voortkomen uit de realiteit van de grond.

Ik denk dat de bijzondere bijdrage van Ben Judah’s boek over de huidige London als migrantenstad, juist gezocht moet worden in zijn streven om als (undercover) reporter zo dicht mogelijk bij de dagelijkse leef- en werkomstandigheden van een zo divers mogelijke groep migranten te geraken. En hoewel hij op alle mogelijke manieren de wetenschap met haar concepten, data en feiten buiten de deur weet te houden, ligt hij op vrijwel iedere bladzijde met haar over hoop.

Voor het hele enquête verslag, ga naar: http://www.integrationhub.net/the-people-versus-the-academics/

London Integration Hub.jpg

In het derde en laatste blog over This is London: Life and Death in the World City, neem ik de uitdaging aan, en probeer uit de vijfentwintig verhalen van Ben Judah, zelf enkele patronen te herkennen.

 

 

.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Informatie

Dit bericht is geplaatst op 30 april 2016 door in Stadsgeschiedenis.
%d bloggers liken dit: